protokół kulturalny

Polnisches Kulturzentrum e.V. in Frankfurt am Main

Wpisy z tagiem: Dariusz Tomasz Lebioda

piątek, 30 lipca 2010

Stalin przy zmartwychwstałych istotach, które zamordował w gułagach, kazał rozstrzelać. Dariusz T. Lebioda: CHATA

(...) Najciekawsze w powieści Younga są te karty, w których pozwala on rozbujać się swojej wyobraźni, a więc sceny snów, doświadczeń granicznych, a nade wszystko kontaktów z osobami lub postaciami fantastycznymi. Głęboko zapada w pamięć spotkanie z błękitną sójką, którą Bóg karmi dobrotliwie z ręki lub opis raju, w którym przebywa zamordowana córeczka, a nade wszystko obrazy aniołów, które gromadzą się na spotkanie i obdarowują ojca głównego bohatera (złego i krzywdzącego syna w życiu ziemskim) energią, potrzebną do przebóstwienia. Ta wizyjność i piękno ratują tę trzeszczącą w szwach powieść i stają się kontrapunktem dla nużących wykładów teologicznych, nawet jeśli zostały one ubrane w szatę zwykłości. Trzeba pochwalić Younga za jego odwagę i za samo główne założenie – ową chęć uściślenia tego, jak naprawdę wyglądają relacje człowieka z Bogiem. To jest zarazem wskazanie, jakie błędy popełniają ludzie i jak złudne są ich oczekiwania. Dawno już bezużyteczny mit o niebie i piekle zastąpiony tutaj został przez nieograniczone spektrum miłości Boskiej, w której pławią się wszystkie byty po śmierci i żaden czyn nie jest na tyle zły, by nie zasługiwałby na wybaczenie i otoczenia jego sprawcy opieką.

Dariusz Tomasz Lebioda

Niestety, dla wielu ofiar zbrodni, brzmi to jak straszliwa kpina i powoduje drastyczną krytykę, głosy oburzenia i niezgody. Jak wszakże można sobie wyobrazić tak wielkich morderców jak Kaligula, Hitler czy Stalin, otoczonych Boską miłością i bawiących się ze swoimi ofiarami w jednym świetlistym kręgu. W tym zakresie ta powieść jest szkodliwa i staje po stronie mroku, minimalizuje wagę i siłę zła w naszym świecie, sprowadza je do teorii niczym nie umotywowanych przypadków i spadku po grzechu pierworodnym. Nawet jeśli seryjny morderca stał się potworem, bo był krzywdzony w dzieciństwie, nie zwalnia to go od odpowiedzialności i nie zdejmuje z niego piętna zła. Nawet jeśli dokona się w nim przemiana, nawet jeśli zmieni się on w więzieniu i wstydzić się będzie tego, co zrobił, pozostanie na zawsze tym, który przelał niewinną krew i spowodował nieopisane cierpienia tych, którzy zostali w pustce. Ludzie są istotami myślącymi i mają określone wyraziście standardy rozumienia dobra i zła, winy i kary, ohydnego postępku i triumfującej nad nim sprawiedliwości. Nawet jeśli zdarzały się pomyłki sądowe, jeśli skazywano na śmierć osoby niewinne, ich przypadki nie mogą być przeciwwagą dla ogromu zbrodni dokonanych przez psychopatów, zwichniętych moralnie dewiantów i głosicieli jakichś tam teorii. Czy rozumienie Boga jako Trójcy Świętej, otaczającej swoją opieką każdego, nawet największego łotra, nie odbiera Mu cząstki świętości? Przecież jego doskonałość zasadza się też w uczciwości sądów i ocen, a nade wszystko w idei Sądu Ostatecznego, w zważeniu dobra i zła, a nie tylko wskazywaniu immanentnego dobra, uosabianego w każdym niewinnym, nowo narodzonym dziecku i symbolizowanym przez Dzieciątko Jezus. Ludzkość realnie doświadcza zła w swoim życiu, a historia jej rozwoju jest ciągiem zbrodni, wojen, nieustającego przelewu krwi. Czemu miałoby służyć ziemskie bytowanie ludzkości i wolna wola w wyborze dobra i zła, gdyby i tak wszyscy po śmierci trafiali pod Boskie skrzydła. Kaligula w jednym szeregu z zamęczonymi przez lwy pierwszymi chrześcijanami, Hitler pod rękę z ofiarami Oświęcimia, Stalin przy zmartwychwstałych istotach, które zamordował w gułagach, kazał rozstrzelać lub zagłodził na Ukrainie. Z drugiej strony jednak pojawia się pytanie o granice Bożego Miłosierdzia – jeśli przyjmiemy zawartą w jego rozumieniu totalność, musimy zgodzić się na zniesienie granic i wybiórcze traktowanie jakichś osób. Jak by nie odczytywać powieści Younga, jej wartością jest to, że pobudza do myślenia i poszukiwania nowego rozumienia Boga i świętości, człowieka i świata, a nade wszystko dobra i zła.
http://lebioda.wordpress.com/2010/07/26/chata/